luns 29 xuño 2015

ENTREVISTA CON ALBA QUIRÓS.




 
 Alba Quirós Valle formada na canteira do Liceo incorpórase ao Zalaeta no seu equipo de xuvenís. Comeza os seus primeiros pasos no volei xogando de colocadora e actualmente desempéñase como oposta. Unha lesión de Patri Suarez deulle a oportunidade a tempada pasada, de subir ao primeiro equipo, e non a desaproveitou, dedicación e constancia convenceron a propios e estraños que coas súas condicións podería xogar. E aí está, dobrando en Xuvenís e en SF2,  esta estudante de INEF na UDC, ou máis ben, triplicando o esforzo.

Balance da tempada. O mellor e o peor.

  É difícil encontrar algo malo entre tantas cousas boas que aconteceron esta tempada. Non obstante, o que recordo como peor, e creo que tamén as miñas compañeiras, é o mal sabor de boca que nos deixou o quedar ás portas da Copa Princesa por só un set, pero como de todo o malo se ten que sacar algo en positivo, para min é o tremendo esforzo e dedicación que tivo o equipo durante toda a tempada.
No ámbito persoal, o peor da tempada foron as pequenas lesións que sufrín e que me impediron xogar os tres últimos partidos de liga. O mellor, sen dúbida, é ter as compañeiras que teño, sendo unha das pequenas, síntome moi a gusto con elas, tanto no campo coma fóra del.
 
 Esperabas este rendemento tanto teu coma do equipo?

  Ao empezar esta tempada eu creo que todas sabiamos que iamos ter que dar o 120% e comprometernos máis co equipo e, dende o meu punto de vista, creo que estivemos á altura das diversas situacións que se nos presentaron ao longo da tempada, cos nosos altibaixos como é normal, pero demos o máximo que podiamos dar esta tempada, por iso síntome orgullosa de dicir que xogo en Zalaeta.


 En Coruña caeron todos os equipos, cal é o plus que ten o Zalaeta xogando na casa?

  Xogar fóra de casa, por experiencia é moito máis duro, non é o teu campo, as viaxes son moi esgotadoras, etc. Na miña opinión, tivemos bos resultados na casa porque obviamente é o noso campo, onde habitualmente adestramos, non require horas de bus... e, por suposto, que podemos contar coa nosa afección todos os partidos.
  
Son de fiar as estatísticas, ata que punto se unha xogadora aparece moitas veces é realmente boa?

  As estatísticas varían moito dun campo a outro, pero se unha xogadora aparece moitas veces é que realmente é moi boa. 

 Que porcentaxe de culpa ten o adestrador nos éxitos do equipo? E as xogadoras?

  O adestrador, ao igual que as xogadoras, resulta un factor moi importante no que ao éxito do equipo se refire. Obviamente, un adestrador que pide esforzo e compromiso, e ademais, é un exemplo diso, non vai ser igual que un adestrador que é deixado co equipo ou que ten outras prioridades moi diferentes.

 Que che pon dos nervios durante un partido?
  
  O que me pon dos nervios, sobre todo, é ver un partido dende o banco, creo que o vivo demasiado... a impotencia de ver a xente xogar e eu só poder animar mátame un pouco.

 
 Que fai unha xuvenil como ti xogando en SF2?
  
  Moitas veces fágome eu a mesma pregunta. Tiven a sorte de poder empezar a adestrar coas miñas actuais compañeiras hai aproximadamente un ano, cando, a que era daquela oposta, Patricia Suárez, sufriu unha lesión, Jorge brindoume a oportunidade de xogar en SF2 e aquí quedei. Posteriormente, coa partida de Patricia a outro equipo, puiden optar por un papel un pouco máis importante dentro do equipo.

 Como se compaxinan os estudos cos adestramentos e a participación en dúas categorías?
 
  Este ano que empecei a carreira de Inef foi moito máis doada de compaxinar, pero o ano pasado si que foi moi duro, compaxinar adestramentos de dúas categorías máis os partidos do fin de semana e os estudos é moi complexo de levar, aínda a día de hoxe me pregunto como o fixen. Igualmente, non son a única que o tivo que pasar así que, para os/ás que pensen que é imposible, xa estamos nós de exemplo para que vexan que non. 
 
 Un día de descanso, sen nada que facer a que o dedicarías? que te distrae, que te relaxa...
  
  Se soubese o que é un día de descanso tería máis claro o que contestarche, pero se temos a oportunidade de telo, intento descansar na casa, poñerme ao día cos estudos ou ir a tomar algo coas miñas amigas.
  
Que importancia lle dás ao deporte?
 
  Moi alta, ás veces ata antepoño os estudos polo deporte, cousa que non se debería facer, pero é que cando algo che gusta de verdade, ás veces, sen querelo, te abstraes un pouco da realidade. 



 

ENTREVISTA CON CHISCO





  
José Mª Sánchez Abruñedo, coñecedor do volei coruñés no que fixo de todo, xogador, adestrador de equipos masculinos e actualmente segundo de Jorge Barredo. Podemos dicir que coñece todas as caras deste deporte, no que ademais tamén exerce de "estatístico", é dicir, que tamén manexa os datos. Deportista por definición, non se rende, e cando finaliza a tempada, el comeza a súa particular de volei praia, a actividade é o seu.

Balance da tempada. O mellor e o peor.

  O mellor, a solidez do equipo na casa...
  O peor, a vitoria máis amarga! o partido contra o grupo na casa que a pesar de gañar xogando un moi bo partido, ter encaixado un set deixounos fora da Copa.......

 
 Esperabas este rendemento do equipo?

  Empezamos a pretempada moi pronto e traballando moi ben! sen dúbida esperábame este rendemento.

 En Coruña caeron todos os equipos, cal é o plus que ten o Zalaeta xogando na casa?

   Seguridade! un equipo que xoga onde adestra o ámbito non é novo para él. Tamén inflúe a ausencia de desprazamento, e como non, o apoio da afección é moi importante.


Para que serven as estatísticas?

  Teñen como función facilitar ao adestrador unha visión de como se desempeña cada xogadora dentro do campo de xogo en cada acción que realiza. Cada adestrador pode realizar o seguimento de datos que lle interese, durante ou post partido, do equipo propio ou do rival, o cal pode permite potenciar o rendemento das xogadoras.
 
 Son de fiar as estatísticas, ata que punto se unha xogadora aparece moitas veces é realmente boa?

  Se te refires a esta liga, son moi pouco fiables xa que algúns estatísticos, simplemente se sacan a estatística de enriba, sen poñer moita atención ás valoracións dos xestos técnicos.....

 Que sucede se perdes a concentración?

  O es un fóra de serie ou estás destinado ao fracaso. Na realización das estatísticas debes de estar pendente do que sucede na cancha, a velocidade de xogo non che permite un despiste que ademais che faría perder a secuencia do xogo, podería ser un desastre perder a concentración. Son varios os datos a ter en conta, tipo de fallo ou acerto, dorsal da xogadora... durante o partido non valen as distraccións.
En xeral, a concentración é un factor importante no deporte. Eu sempre digo que a concentración tamén se adestra, cando un xogador está sometido a un estrés por esgotamento físico, é moi probable que perda a concentración polo tanto hai que levar ao xogador a eses estados e intentar mantelo concentrado...

 Ademais da realización das Estatísticas, es o segundo de Jorge, que implica iso? Hai algunha especialidade ou traballos diferentes por grupos de xogadoras.....

  Implica ter claro como quere o adestrador que xogue o equipo, como quere que se executen os diferentes exercicios nos adestramentos, como quere que se realicen os diferentes xestos técnicos para non confundir as xogadoras, etc,
Xeralmente eu preparo os quecementos e de cando en vez exercicios de traballo de recepción, defensa e colocación coas líberos e colocadoras.



 Como se reparte a responsabilidade dos éxitos dun equipo entre o adestrador e as xogadoras?

  Sen dúbida a responsabilidade recae na súa maior parte no adestrador, eu diría que un 60% é a parte correspondente ao adestrador, á súa dirección e visión técnica do encontro e á súa preparación durante a semana. Ás xogadoras pódeselles atribuír un 40%, a execución na cancha o día o partido do preparado durante a semana. 

 Que che pon dos nervios durante un partido?

   Mirar para o meu banquillo......... Creo que é a situación na que as xogadoras aparentan estar máis nerviosas, pendentes de entrar ou que acaban de saír por algún fallo ou algún cambio por rotación... Efecto contaxio! 

 

luns 22 xuño 2015

ENTREVISTA CON PATRICIA SANTOS.




 

  Patri Santos, estudante da UDC, formada nas categorías inferiores do Liceo, actualmente milita no equipo de SF2 e non só encontra tempo para compaxinar estudos e adestramentos, senón que tamén dedícase á formación de novos valores da canteira do instituto.


 Balance da tempada. O mellor e o peor.

  Eu creo que o máis positivo da tempada foi lograr facer do barrio un fortín do que ningún equipo logrou saír ileso. Conseguimos traballar moito mellor en conxunto, todo o mundo tiña un papel importante e todas soubemos cumprir cando foi necesario.
O peor por poñer algo, quizais o chasco máis grande da tempada foi volver ter na nosa man clasificarnos para a Copa Princesa e por un set quedar fóra.
Tivemos os nosos máis e os nosos menos pero fomos bastante constantes ao longo da tempada, marcándonos obxectivos alcanzables para evitar que o rendemento baixase. FOI UNHA GRAN TEMPADA.

 
 
 Esperabas este rendemento tanto teu coma do equipo?

  Do equipo eu creo que ninguén se imaxinou que fosemos a chegar onde chegamos, e que conseguísemos ser invictas na casa cando o ano pasado non era noso forte. Este ano non podiamos depender de que unha persoa levase o peso do equipo así que este peso se repartiu entre todas chegando a un moi bo resultado final, moita compenetración e todas as xogadoras foron vitais.
Con respecto ao meu rendemento teríame gustado poder achegar un pouquiño máis, pero sempre que fun necesaria creo que respondín como se esperaba. Ogallá o ano que vén poida achegar ese pouquiño máis.


 En Coruña caeron todos os equipos, cal é o plus que ten o Zalaeta xogando na casa?

  Creo que ao principio conseguimos esas vitorias porque nos vimos máis fortes que o rival dende o primeiro momento, e ademais co apoio da afección en todos os partidos, sentíamos que non podiamos fallar. Mantívemonos nesa liña co noso obxectivo de ir á copa Princesa, e finalmente por querer conseguir esa imbatibilidade xamais lograda. 

 Son de fiar as estatísticas, ata que punto se unha xogadora aparece moitas veces é realmente boa?

  Son de fiar ata certo punto, está claro que non é igual a valoración de cada persoa encargada de facer estas estatísticas. Por exemplo, nós destacamos por ter unha grande esixencia en recepción e noutros equipos haberá outras características. Por iso en recepción para min non son moito de fiar. Agora, se falamos de ataque a cousa cambia, é máis complicado equivocarse neste aspecto posto que se fas punto o fas, non hai outra valoración posible, así que eu creo que as estatísticas en ataque ou saque, e mesmo bloqueo se son máis obxectivas. Logo con respecto á posición que a min me afecta, colocadora, valórase segundo a efectividade do teu equipo en ataque. Así que podes ser moi boa e ter un equipo que puntúe pouco que vas ter unha baixa valoración, e ao contrario, ser unha colocadora normaliña pero que as túas atacantes sexan moi boas e polo tanto a túa valoración tamén será alta.
Depende en que aspecto, poderemonos fiar completamente ou só de forma orientativa, o que está claro é que as estatísticas son de grande axuda á hora de afrontar os partidos e coñecer un pouco máis o rival. E se as xogadoras están arriba das clasificacións ao final da liga é que algo ben terán feito xa que é un conxunto das estatísticas de todo o ano, polo tanto non me cabe dúbida de que serán boas, non sei se as mellores pero se unha delas.

 Que porcentaxe de culpa ten o adestrador nos éxitos do equipo? E as xogadoras?

  Depende do partido, da motivación, do día que teñan as xogadoras e de como actúe o adestrador en consecuencia.
Para min levan máis peso as xogadoras á hora dun partido en concreto, pero está claro que o traballo de todo o ano, ou a propia formulación do partido depende en maior parte do adestrador, e que sen el (sen eles, porque non temos só un que nos axude) sería imposible.
Aínda que sempre se di que cando se gaña, gañan as xogadoras, e cando se perde perde, o adestrador jaja. Pero bo, iso é mentira case sempre, aquí somos todos.
 


 Que che pon dos nervios durante un partido?

  Estar no banco, ponme moito máis nerviosa que se estou a xogar. Polo resto mantéñome bastante tranquila, os nervios non axudan, nin a ti mesmo nin ao equipo, así que mellor deixalos á parte.
 
 Como se compaxinan os adestramentos e a participación na formación da canteira?

  Tente que gustar iso está claro porque se xa lle dedicas dúas horas ao día a adestrarte, a maiores necesitas unha máis para a canteira. Quita tempo pero dá alegrías, sobre todo nos pequenos que acaban de empezar a xogar este ano, ou os que levan un pouco máis pero son novos, ves a súa grande evolución e o que van conseguindo. Este ano ademais temos o plus de estar a lograr vitorias importantes que nos dan acceso a outras competicións como o campionato galego alevín tras ser campións provinciais. Sen dúbida ningunha, non me arrepinto para nada de terme metido aquí.

 Que importancia ten a formación de xogadoras para un club?
 
  Moita, para a miña é a clave de que un club funcione. Ter canteira para poder tirar dela no futuro e que algún día sexan eles os que formen parte do primeiro equipo. Porque ten dúas opcións, fichar xogadores que non todos os equipos poden ou completar con canteira, como é o meu caso, que entrei en Zalaeta hai case 6 anos e agora formo parte do primeiro equipo, e como eu, moitas outras que xogan ou xogaron comigo. Ademais sempre é bo ser o club referente para que os nenos se animen a xogar, ser coñecidos como club non só como un equipo dunha categoría en concreto. 

 Un día de descanso, sen nada que facer a que o dedicarías? que te distrae, que te relaxa...

  Un día de descanso? Iso que é? Jaja.. moitas cousas, pódense facer moitas cousas, dende poñerte ao día con temas de estudo, como aproveitar para saír a pasear un pouco, quedar coa xente que case non ves por tanto voleibol para que se acorden da túa cara ata a próxima vez que os vexas, que será dentro dun par de meses... ou simplemente os plans que pode facer calquera persoa, cine, tomar algo. ..etc.
É máis, somos tan adictas ao voleibol, que como sexa verán e esteamos libres nos poñemos a xogar ao volei praia, queixamonos pero no fondo nos encanta isto, e creo que falo pola maioría, pero é que xa é unha parte moi importante da nosa vida e somos como unha familia, hai que ter en conta que durante a tempada nos vemos todos os días, e que convivimos os fins de semana.
Un pracer compartir a miña vida con este deporte.



mércores 17 xuño 2015

ENTREVISTA CON SARA DÍAZ



 

  Despois do seu paso polo CAEP de Soria, a monfortina Sara Díaz recalou na Coruña para iniciar os seus estudos na UDC ao tempo que daba continuidade á súa traxectoria deportiva no equipo de SF2 de Zalaeta. A súa boa formación deportiva e o seu carácter facilitáronlle unha boa integración na Coruña e no ambiente voleibolístico da cidade.
   Adaptada ao equipo e á categoría, a súa responsabilidade foi en aumento, e era esta a tempada na que debía de cobrar maior protagonismo e dar unha maior achega de puntos ao equipo cando este crecemento se frustrou por unha lesión que a obrigou a parar mediada a tempada. Confiamos en que o seu saber estar e tranquilidade axudaranlle na recuperación.

 Balance da tempada. O mellor e o peor.

  Considero que o equipo no seu conxunto fixo unha boa tempada. O resultado logrado non se esperaba ao comezo desta, e en parte creo que se debe a que este ano ao non contar con ningunha xogadora destacable  notouse o traballo en equipo. O peor a nivel colectivo foi ese set que nos deixou fóra da copa princesa; a nivel individual foi a miña lesión en metade da tempada que me impediu xogar a segunda volta.
  O máis destacable é o traballo en equipo e a cohesión que todo o grupo tivo, as diferenzas de idade entre as xogadoras non se viron na pista.

 Esperabas este rendemento do equipo?

   Como dixen anteriormente o equipo non esperaba conseguir a terceira posición no noso cadro da liga, pero ten visto que con traballo e espírito se pode lograr un bo rendemento.

 Esta ía ser unha tempada na que terías máis protagonismo, a mala sorte en forma de lesión malogrou os resultados persoais?

  Si. A lesión impediume xogar a segunda volta. Gustaríame ter podido recuperarme para rematar a tempada pero como se adoita dicir, son "gajes del oficio".

  En Coruña caeron todos os equipos, Cual é o plus que ten o Zalaeta xogando na casa?

  Xogar na cancha onde adestras todos os días achega certa confianza a todas as xogadoras do equipo, supoño que ese sería o motivo de peso. A isto engádeselle a motivación de xogar ante o teu público.

 Son de fiar as estatísticas, ata que punto se unha xogadora aparece moitas veces é realmente boa?

  A nivel estatístico existen notables diferenzas entre as dunha cancha e outra. Non obstante, que unha xogadora apareza constantemente como destacable da xornada indica que a nivel individual está a conseguir bos resultados. De todos os xeitos, non debe esquecerse que o voleibol é un deporte de equipo.

Que porcentaxe de culpa ten o adestrador nos éxitos do equipo? E as xogadoras?

  Jorge dende un primeiro momento esixiunos constancia e compromiso. Na miña opinión, a seriedade coa que levou os adestramentos cada día vese reflectida no rendemento que conseguiu o equipo na cancha.
As xogadoras pola nosa banda respondemos ben ante o que se nos pedía, traballamos para sacar partidos complicados e a concentración foi clave.

 Que ponche dos nervios durante un partido?

  Cando xogas na casa sempre tes a presión de dar o talle ante a xente que vén a apoiarte. A nivel individual, cada partido é distinto. Adoito poñerme en tensión nos finais de set axustados, xa que un fallo non forzado podería darlle unha longa vantaxe ao rival.

 Como se compaxinan os estudos cos adestramentos?

  Despois de tantos anos compaxinando deporte e estudos fórmase unha rutina. Cando as viaxes se acumulan varios fins de semana seguidos ou ben en épocas de exames, a angustia se fai visible pero nada que non se poida superar.

 Un día de descanso, sen nada que facer a que o dedicarías? 

  Gústame dedicalo á miña vida social, xa que entre os estudos e o volei esta é un tanto limitada. Ao final moitas veces teño que dedicarllo a poñerme ao día coa carreira e a recuperar horas de sono.
 


martes 16 xuño 2015

ENTREVISTA CON SHEILA ARIAS




  

  Sheila Arias, "Chey", experimentada xogadora do volei galego, coñecedora do ambiente e do deporte tanto en pista coma na praia, combina veteranía con ilusión de modo que o seu rendemento e achega ao grupo na pista é notable. É a dose de equilibrio que todo equipo necesita para superar os momentos difíciles e lograr a asociación eficiente entre as diferentes xogadoras. "Dentro da pista, unha piña!"

 Balance da tempada. O mellor e o peor.

  O mellor, o bo acoplamento do equipo nunha nova e diferente etapa...foi unha tempada na que todas asumimos responsabilidades e  adaptamonos ás demais para o mellor funcionamento do equipo, tanto fóra coma dentro do campo. 

E o peor, ter quedado por segundo ano consecutivo ás portas de disputar a copa Princesa.


 Esperabas este rendemento tanto teu coma do equipo?

  Cando un equipo ten potencial individualmente, xa sexa por experiencia ou físico, só lle  falta horas de bo traballo en conxunto e diso tivemos moitas este ano, jeje adestrando semanas completas. Imaxinaba que se chegaría a este rendemento, porque pasou outros anos e porque as novas xeracións adestran mais e son mellores cada ano, polo que  esperaba un bo resultado para a tempada.

  En Coruña caeron todos os equipos, cal é o plus que ten o Zalaeta xogando na casa?

  Sempre é un punto a favor xogar na casa, xogas no teu campo, no teu "fogar", o teu lugar de adestramento onde case pasas máis horas do día que na túa propia casa. Resúltanos moi doado, e se enriba lle incrementas o Plus da afección, que este ano responderon como nunca, acabamos facendo do Barrio das Flores todo un fortín.

 Son de fiar as estatísticas, ata que punto se unha xogadora aparece moitas veces é realmente boa?
 
  As estatísticas non deixan de ser números que parece que nos examinan en cada partido, pero son relativamente dubidosas, xa tanto se xogas fora como na casa, cambia ou se xogas con equipos difíciles ou relativamente doados. Igual fas unha semana de adestramentos moi bos e che sáe un partido malucho ou ao revés, e só vas mirar porcentaxes dun día?? non adoito fixarme demasiado, pero como é que unha xogadora  xogando na casa ten sempre mellores estatísticas e logo xogando fóra ten números mediocres?? non son de fiar.
  Que porcentaxe de culpa ten o adestrador nos éxitos do equipo? E as xogadoras?

  Tampouco creo que se trate de porcentaxes, o adestrador trata de traballar durante toda a semana para recoller os resultados o día do partido e as xogadoras son as que teñen que pasar o exame e responder o día do partido, pero elas traballan tanto por semana como o día en cuestión.

  Que che pon dos nervios durante un partido?

  Creo que a estas alturas deixei de poñerme nerviosa xogando. Considero que despois de competir a un alto nivel durante anos, e xogar  compartindo vestiario con grandes xogadoras, xa non fai falta demostrar nada, só render ao máximo en cada adestramento e facilitar axudando con calquera contratempo do equipo.

 Como se compaxinan os adestramentos e o traballo cos tempos que corren?

  É moi complicado, despois dunha xornada de traballo de 9 h, é tentador correr para casa a relaxarte e descansar. Pero ás veces necesítalo como unha vía de escape para relaxarte e divertirte. O que peor levo son as horas mortas entre traballo e adestramentos e o de chegar á casa pasadas mais das 23.15 h, é esgotador para unha persoas que se levanta ás 7,30 am.

 Como se conxugan veteranía e inexperiencia na cancha?

  Resúltanos máis complicado, polas personalidades de cada unha, conxugarnos fóra do campo. Dentro, somos un equipo movidos por unha motivación común..una piña, identifíconos coa frase: "Unha xogadora fai puntos, pero un equipo gaña partidos" As máis novas dan frescura e alegría, xogan menos premidas, pero están moi motivadas...as veteranas damos esa madureza e serenidade á hora de superar un tropezón ou subir un partido. O mellor é que se nos pegan cousas dunhas ás outras, mentres que as mozas se implican cada vez mais e están moi centradas...a as veteranas parece que nos volve as ilusión dos primeiros anos.. é marabilloso esa sensación de gozar dun punto coma se fose o primeiro!! jeje
 
 Un día de descanso, sen nada que facer a que o dedicarías? 
  Calquera cousa!!! dende ir de compras, ao cine... ou simplemente chegar á casa e tomar o meu tempo para preparar con calma unha boa cea e poder descansar tirándome no sofá.

luns 15 xuño 2015

DÍA DO DEPORTE NA CORUÑA



   Importante xornada deportiva na cidade, o Deporte racha moldes e unha vez mais sae a rúa. Onte na Coruña as rúas enchéronse de deportistas, que practicaban tanto na praia coma no asfalto os seus deportes, rodeados de curiosos que puideron achegarse e incluso atreverse a probar e vivir de cerca a actividade das diferentes especialidades deportivas que se deron cita no entorno de Riazor convertendo A Coruña nunha cidade que non vive de espaldas a actividade física, nuha cidade que invita a vivir sanamente e deportivamente.
   O Voleibol non puido faltar, tamén estivo representado na area e no asfalto, invitando a participar nas duas modalidades, a pista e a praia.





domingo 14 xuño 2015

ENTREVISTA CON SOFÍA HIDALGO



 
  Sofía Hidalgo, estudante da UDC, outro valor contrastado da canteira coruñesa, xogadora polivalente que finalmente se define como libero. Xunto a Noa forma a parella de liberos a disposición de Jorge Barrero sen outro obxecto que dificultarlle a elección ao adestrador, decisión complicada. Dinos o que pensa da tempada.

 Balance da tempada. O mellor e o peor.

  Creo que o balance da tempada é un tanto agridoce... estivemos preto de logralo todo pero non alcanzamos nada. Quedamos ás portas da Copa Princesa e da Fase de Ascenso e iso é algo que marcou bastante a tempada. Por outro lado, o rendemento do equipo foi moi bo, o ambiente foi incrible dentro do vestiario e a afección non defraudou. Malia todo foi unha moi boa tempada que superou as expectativas iniciais.
 
 Esperabas este rendemento tanto teu coma do equipo?

  Persoalmente sempre se pode dar máis, son bastante inconformista nese aspecto e nunca estou contenta co rendemento dado. A nivel de equipo, como dixen antes, creo que superamos de sobra as expectativas. O rendemento foi moi bo, con moita constancia e moito traballo durante toda a liga. Hei de confesar que  nalgúns momentos o rendemento baixou un pouco pero xa estaba Jorge para espertarnos e darnos caña.


 En Coruña caeron todos os equipos, cal é o plus que ten o Zalaeta xogando na casa?

  Xogar na casa era un privilexio para nós e parece que un inferno para o resto dos equipos. A afección fixo moito, creo sen dúbida que foi noso plus. Este ano o Barrio era un fortín, a xente animaba moito e iso dábanos moita forza e motivación. Ademais, ao adestrar todos os días nesa pista, e estar tan descansada por non viaxar axudaba bastante á hora de afrontar os partidos.
 
 Son de fiar as estatísticas, ata que punto se unha xogadora aparece moitas veces é realmente boa?

  Ben, creo que o tema estatísticas tería que estar máis controlado por parte da federación. Os criterios deberían estar máis xeneralizados e ser máis homoxéneos e así poderíanse facer máis obxectivas. Chisco, por exemplo, metíanos moita caña coas estatísticas e logo xogabamos fóra e parecía que estabamos na selección italiana jajaja! Pero ben, sen dúbida se unha xogadora sae semana tras semana no septeto ideal é que algo está a facer ben.

 Que porcentaxe de culpa ten o adestrador nos éxitos do equipo? E as xogadoras?

  As xogadoras temos bastante culpa nos éxitos do equipo xa que, a fin de contas, somos as que estamos na pista xogando. Nós somos a parte operativa pero todo o resto é culpa dos adestradores. Eles son os que planifican e controlan adestramentos e partidos e os que nos axudan a mellorar e a afrontar a liga.

  Que che pon dos nervios durante un partido?

  Tantas cousas... jajajaja! o partido en sí xa me pon dos nervios. Quizais cando o dou todo e vexo que non é suficiente para remontar un partido. Máis que nervios chamaríao frustración.


  O posto de Líbero é un posto especializado dentro do equipo que ao público lle custa entender... como se chega a xogar nesta posición?

  A xente que non ve vólei normalmente queda moi sorprendida da miña posición. Non entenden por que vou cunha camiseta diferente e por que non paro de entrar e saír do campo pero nunca chego á rede. Creo que sempre souben que cando fose máis maior sería libero. Cando ves que o que te gusta é varrer o chan co teu corpo e que che empeza a custar pasar o balón por enriba da rede... o teu momento como libero está a caer jajaja!
 
 Que tal se leva a competencia por xogar nun equipo como Zalaeta, se pelexa unha máis co adestrador ou coas compañeiras?

  Obviamente, cando xogas nun equipo de Superliga2 sabes que vas ter competencia pero iso, polo menos persoalmente, motívate aínda máis a adestrar. Pelexar non pelexas con ninguén, hai certa rivalidade entre compañeiras pero rivalidade sa. Esa rivalidade que che axuda a mellorar xa que despois todas somos amigas e hai moi bo ambiente durante os adestramentos. Co adestrador se que te cabreas máis con algunhas decisións que igual non compartes, pero é algo normal e non quere dicir que non te alegres pola túa compañeira. Somos un equipo.

  Un día de descanso, sen nada que facer a que o dedicarías? que te distrae, que te relaxa...

  Benditos días de descanso. Cando nos daba un día de descanso fóra do normal non sabías nin que facer con todo o tempo libre que tiñas. Eu dedicábao a descansar, a ir ao cine ou  tomar algo cos meus amigos. A verdade é que os poucos que tiñamos agradeciámolos moito.

 
  

sábado 13 xuño 2015

ENTREVISTA CON NOA SÁNCHEZ





   
  Noemí Sánchez, Noa, estudante de INEF na UDC a estas alturas podemos considerala xa unha veterana no voleibol da nosa cidade, volta a renacer para o deporte despois de que unha lesión estivese a punto de apartala da actividade.     Parece que lle gusta chamar a atención porque sempre leva unha camiseta diferente ás demais e fai cousas raras na pista, pero non, é unha libero, unha xogadora especializada en defensa que ten unhas condicións especiais de xogo.

 Balance da tempada. O mellor e o peor.

  O balance desta tempada a nivel colectivo creo que foi positivo. É dos anos que máis grupo fixemos e creo que iso se puido plasmar na pista. Como o mellor destaco que tendo un equipo con moitos defectos, o soubemos levar e demos todas a mellor de nós, ata chegar a conseguir unha terceiro praza que a principio de tempada ninguén tivese pensado. O equipo estivo máis unido que nunca e todos intentamos remar na mesma dirección. Creo que este foi un dos factores que nos levou ao éxito. Sen pensalo, o mellor deste ano é o equipo, a nivel de vestiario.
 Como o peor, quedo, sen dúbida, coa espinita da Copa princesa. É o segundo ano que nos quedamos ás portas e chegar ao último partido con todas as opcións na nosa man a verdade, foi incrible. Recordo aquel partido contra Gijón no que un 3.0 nos levaría directas á Copa, coma se fose onte. Quedarnos a un set de ir a xogala, sen dúbida, foi o peor de toda a tempada, pero tamén hei de dicir que o apoio de todo o equipo e afección aquela semana e especialmente aquel partido foi algo que ogallá volvamos vivir. Tamén a posibilidade de chegar a xogar a fase de ascenso e non o lograr, fíxonos un pouco amargo o final de tempada.




Esperabas este rendemento tanto teu como do equipo?

  Sinceramente non. Jajajaja. A principio de tempada cando viamos o equipo que tiñamos, eu pensaba que na Liga na que estamos non iamos loitar por Copa Princesa nin pola fase de ascenso pero grazas ao esforzo de todo o equipo, tanto xogadoras coma corpo técnico, puidemos loitar cos mellores desta Liga.
  A nivel individual tampouco esperaba o rendemento que tiven. Creo que foi das miñas mellores tempadas, tamén porque baixo o meu punto de vista, foi a tempada que máis me esforcei e na que, por sorte, non tiven ningunha lesión despois dos dous últimos anos nos que dúas lesións me deixaron fóra do final de Liga. Grazas á lesión do ano pasado, creo que volvín con máis forza que nunca a xogar, xa que me apartou durante moito tempo e estiven a punto de deixalo.


 En Coruña caeron todos os equipos, cal é o plus que ten o Zalaeta xogando na casa?

  Que conseguimos facer un Fortín, onde ningún equipo puido levarse puntos, onde conseguimos un 27 de 27. . Jajaja. Creo que o plus é que na casa xogas mellor, non tes que viaxar polo que estás máis descansada e ademais tes a túa afección apoiándote. A concentración tela dende que saes da túa casa ata que entras na pista e pita o árbitro, mentres que se xogas fóra, non creo que sexa a mesma concentración.
  No noso deporte, o factor cancha é moi importante, xa que practicamente sempre viaxas no dia, e iso inflúe moito á hora de xogar.
-Son de fiar as estatísticas, ata que punto se unha xogadora aparece moitas veces é realmente boa?

  Para nada. Eu só me fío das do noso estatístico Chisco jajajajaja. Cando vas fóra ves estatísticas que non entendes xa que non todos teñen os mesmos criterios. O que non é normal é que haxa receptoras con porcentaxes por enriba do 70% na nosa Liga.


 Que porcentaxe de culpa ten o adestrador nos éxitos do equipo? E as xogadoras?

 Os éxitos son culpa de todos, tanto de xogadores como adestrador e corpo técnico. Está claro que as que xogamos somos nós, pero sen o adestrador non habería éxito. Todos sabemos cal é o noso papel dentro do equipo, e unindo todos os papeis chegamos aos éxitos.
 
 Que che pon dos nervios durante un partido?

  Intento non me poñer dos nervios nunca, e se me poño, intento que non se note. Pero algo que me pon dos nervios é ver como non saímos dunha rotación por moito que o intentemos. Nese momento creo que é necesario un tempo para que nos relaxemos todas, as do campo e as do banco, e saír a cambiar a situación.

  O posto de Líbero é un posto especializado dentro do equipo que ao público lle custa entender... como se chega a xogar nesta posición?

  Eu empecei hai moitos anos, en cadetes. Pouca xente entende este posto, sempre me din que son a rara», «a da camiseta diferente» ou mesmo «a capitá» jajajaja. Cústalles entender porque non paramos de saír e de entrar na cancha e porque levamos roupa diferente. Cheguei a este posto porque era demasiado baixiña, jajaja e sinceiramente, ao principio non me gustaba nada. A idea de non sacar nin atacar fíxome chorar os primeiros días, pero agora non o cambiaría por ningún outro posto. Encántame defender.

 Que tal se leva a competencia por xogar nun equipo como Zalaeta, se pelexa unha máis co adestrador ou coas compañeiras?

  Hai moita competencia, pero con So é unha «competencia sa». Vannos rotando cada partido, practicamente, e sabemos que imos xogar máis ou menos o mesmo se as dúas estamos ao mesmo nivel durante a semana de adestramentos. Sinceiramente, creo que toda xogadora debería ter unha competencia dentro do seu equipo porque che axuda a mellorar moito, sabendo que se o teu rendemento baixa, vai xogar outra no teu posto.
 
 Un día de descanso, sen nada que facer a que o dedicarías?

  O que realmente me relaxa e me distrae é adestrar, por iso cando máis sufocada estou con temas da miña vida, é cando máis ganas teño de adestrar. Pero nun día de descanso quedaría cos meus amigos, dar un paseo, saír a cear e tomar algo, ir á playa..no gústame nada quedar na casa. Son de facer mil plans. Aínda que para ser un fin de semana perfecto, sen dúbida, teño que ter partido nel barrio de las flores, coa xente que quero nas bancadas.